เรื่องเล่าจากร้านอาหารไทยในอเมริกา 1
plew April 5th, 2011
หลังจากทีเคยแอบมาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการทำงานในร้านอาหารไทยในเอมริกาให้ฟังไปบ้างเมื่อสามปีที่ผ่านมา
ตอนนี้ขอกลับมาเล่าสู่กันฟังใหม่เพราะรู้สึกว่ามันมีเรื่องขำๆ แต่สำหรับคนที่ต้องเจอด้วยตัวเองอาจเป็นเรื่องตลกร้ายซะมากกว่า
แต่ก็นั่นแหละพอเรื่องมันผ่านไปกลับมานั่งคิดถึงที่ไรก็ขำทุกที เรื่องที่จะเล่าส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องที่เจอกับตัวเอง
รวมทั้งเรื่องที่เพื่อนที่ทำงานด้วยกันเจอมาแล้วก็เอามานั่งเมาท์กันตอนกินข้าวหรือตอนว่างๆไม่มีอะไรทำนั่นแหละ
ตัวเราเองใช่ว่าชอบทำงานร้านอาหารไทยมากมาย หลังจากเป็นแม่บ้านแล้วก็เป็นนักเรียนมาสามปี เรียนจบโทปุ๊ปก็เริ่มสมัครงาน
แต่ทว่าโชคไม่เข้าข้างก็สมัครงานไปได้สองเดือนก็ยังไม่ได้งานซะที เพราะอเมริกาช่วงนั้นคือช่วงที่เขียนนี่ละมันเศรษฐกิจยังแย่
บวกกับเมืองที่เราย้ายมาอยู่เพราะบ้านมันถูกก็ดันเป็นเมืองที่งานไม่ค่อยมี จะสมัครงานเมืองอื่นไกลๆก็ไม่ได้เพราะก็แปลว่า
สามีก็ต้องย้ายไปกับเราด้วย จริงๆมันก็ย้ายได้แต่ย้ายบ้านมันไม่สนุกนะสิ แถมเพิ่งย้ายมาที่เมืองนี้ได้ไม่นานจะย้ายอีกก็กระไร
เราจากที่บอกรอมาเดือนกว่าๆ เราก็เฮ้อไปสมัครงานร้านอาหารไทยไปพลางๆช่วงรองานดีกว่าเนอะ อยู่บ้านเฉยๆก็
ไม่มีประโยชน์ มีแต่ใช้ไม่มีเพิ่ม ก็เลยเริ่มสมัคร แฟนก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะอยากทำก็ทำ เขาไม่ได้สนใจเงินที่เราหาได้นิดๆหน่อย
บวกเขาก็ไม่อายหรือมานั่งแคร์ว่าโอ้ยเมียฉันต้องมาทำงานร้านอาหารเสียหน้าหรืออะไร
ต้องบอกก่อนว่าไม่ขอระบุชื่อเมืองหรือชื่อร้านเพราะไม่อยากกระทบหรือพาดพิงใคร เอาคร่าวๆเป็นเมืองขนาดกลางๆ
ในแคลิฟอเนียตอนกลางๆค่อนๆไปทางเหนือ ก็ไม่ได้บ้านนอกอะไร แต่ก็ไม่ใช่เมืองดังหรือสวยงามอะไรเช่นกัน แต่สิ่งที่เรางงคือ
หางานร้านอาหารไทยที่เมืองนี้ง่ายมากเลย ไม่รู้สิเพราะตอนมาอเมริกาใหม่ๆสมัครงานที่ร้านในซานฟรานนี่ยากมากๆอย่างที่เคยเล่าไปแล้วแต่ที่นี่โอ้วเร็วมากๆ และคนตามร้านก็ดูแบบว่าเป็นมิตรมีน้ำใจกว่าที่เคยเจอมาในซานฟรานมากมาย อาจเพราะคนไทยไม่มากมายเหมือนซานฟรานละมั้งอันนี้ก็ไม่รู้ เริ่มเลยเราก็เดินเข้าไปสมัครร้านหนึ่งที่อยู่ใกล้บ้านที่สุด เจ้าของน่ารักมากเด็กๆอยู่เลย
บอกร้านเขาเงียบมาก ทำกันเองเลยไม่จ้างใคร แต่เขาอยากช่วยและเผอิญมีร้านอื่นโทรมาถามเขาว่ามีคนแนะนำไม๊ ร้านต้องการคน
เขาก็ให้เบอร์โทรกับชื่อเจ้าของร้านนั้นๆมา ให้มาสามร้าน บอกให้เลือกเอาแล้วก็ให้บอกไปเลยว่าเขาชื่อนี้แนะนำมา ใจดีจัง
เราก็เอาเลยโทรไปร้านแรก ก็โอเคนัดมาคุยก็ไปเจอที่ร้านแต่เผอิญร้านค่อนข้างไกลบ้านแต่ก็รับปากละว่าจะทำ ตอนนั้นใกล้สิ้นปี เจ้าของร้านบอกว่าเดี๋ยวปีใหม่เรียกมาทำเพราะวันที่คุยเป็นวันคริสมาสต์พอดี เราก็ยังโทรไปอีกร้านก็เจอเจ้าของก็นัดมาคุยที่ร้าน คุยกันหลักๆต้องบอกก่อนว่าเราว่าจุดหนึ่งที่ทำให้เขารับเราง่ายเพราะเราบอกว่าเคยทำงานร้านอาหารมาก่อนที่ซานฟราน คือเรามีประสบการณ์ เขาจะรับง่าย ถ้าบอกไม่เคยทำอันนี้ยากหน่อย นอกจากเขาหาคนไม่ได้แล้วดูหน่วยก้านโอเคก็รับแหละ ซึ่งเราก็เคยทำมาแล้วจริงๆเพียงแต่ไม่ได้ทำมานานหรือประสบการณ์เยอะมากมาย เราเองก็บอกเขาตามตรงว่าเราเพิ่งจบโทมาก็หางานออฟฟิตด้วย แต่ก็ไม่อยากอยู่บ้านรอเฉยๆ เพิ่งย้ายมาด้วยอยากมีเพื่อน เจ้าของร้านเป็นผู้หญิงดูแบบกันเองตรงๆดี เขาบอกโอ้ยย้ายมาเมืองนี่งานออฟฟิตหายาก แต่เราอาจโชคดีก็ได้ แล้วก็พูดต่ออือร้านเขาไม่ใช่ร้านที่ขายดีมากนะ คือบางวันก็เงียบ
ดังนั้นบางวันก็อาจไม่ได้เงินมากมาย เราเองก็บอกไปว่าจริงๆเราก็ไม่ได้อะไรเรื่องเงินมาก ทำเพราะอย่างน้อยก็ได้เงินนิดหน่อยไว้ใช่ส่วนตัว แล้วก็อยากมีเพื่อนอยู่บ้านก็เบื่อพี่เขาก็บอกอืองั้นก็ดี ร้านเขาส่วนมากที่ทำอยู่ก็อยู่กันด้วยใจ เพราะเงินไม่ไดดีอะไร สรุปบอกให้มาทำวันรุ่งขึ้นเลย โอ้ยเร็วมากแต่ขอว่าให้ทำฟรีคือทดลองให้สามชิพ คือดูว่าเราทำได้ไม๊ แล้วเราเองโอเคไม๊ที่จะทำงานกับเขา เราก็โอเคแค่สามชิพเอง สรุปและแล้วก็ได้กลับมาทำงานร้านอาหารไทยอีกครั้งแบบสมัครปุ๊ปได้ปั๊ป คราวนี้ไม่เหมือนตอนมาอเมริกาใหม่ๆที่ท้ังภาษาอังกฤษก็ไม่ดี ยังไม่เข้าใจวัฒนธรรมของคนที่นี่ ยังไม่เข้าใจรูปแบบการทานอาหารของคนที่นี่ แต่รอบนี้เฮ้ออยู่มาสามปีกว่าแล้ว โอ้ยรู้หมดแล้ว พอมาถึงตอนนี้เราเข้าใจเลยว่าทำไมตอนที่มาอเมริกาใหม่แล้วซื่อๆเซ้อๆไปสมัครงานร้านอาหารไทย แล้วบอกว่าพี่ค่ะหนู่เพิ่งมาจากเมืองไทยได้สองอาทิตย์ ไม่มีประสบการณ์ค่ะ ทำอะไรก็ได้ค่ะ แล้วมันไม่มีคนรับ เข้าใจแล้วว่าทำไมเค้าถามว่าอยู่เมกามากี่ปี เพราะร้านอาหารไทยในเมืองไทยกับร้านไทยในอเมริกามันไม่เหมือนกัน เอาละไอ้ความที่มันไม่เหมือนกันนี่ละที่มันทำให้มีเรื่องเล่า เรื่องแปลกๆอะไรมากมาย เราเองไม่ได้ชอบทำงานร้านอาหารแต่สิ่งที่เราชอบคือได้เจอคนแปลกๆ แปลกแบบที่เฮ้ยมีคนแบบนี้ด้วยเหรอ มันบ้ารึป่าว หรือมันไม่อายเลยเนอะ…แล้วเผอิญเป็นคนชอบฟัง ชอบเล่า ชอบสังเกตุมันยิ่งสนุกไปกันใหญ่ ว่าแล้วก็อย่าลืมมาฟังตอนต่อไปกันนะค่ะ
เรื่องเล่าจากร้านอาหารไทยในอเมริกาตอนที่ 2
เรื่องเล่าจากร้านอาหารไทยในอเมริกาตอนที่ 3
เรื่องเล่าจากร้านอาหารไทยในอเมริกาตอนที่ 4
เรื่องเล่าจากร้านอาหารไทยในอเมริกาตอนที่ 5
- เกี่ยวกับงาน ###
อยากอ่านต่อกำลังมันเลยมาเร็วนะครับ