My Experiences in America

plew August 22nd, 2009

เล่าต่อเรื่องการซื้อ Condominium in San Francisco หลังจากที่ได้ต่อรองราคาและ offer ราคาไปให้ developer พิจารณาแล้วหลังจากผ่านไปอาทิตย์หนึ่ง ซึ่งเดิมเซลล์บอกว่าสองวันก็รู้ เซลล์ก็โทรมาบอกว่าราคาที่เสนอไป (จริงเซลล์นั่นแหละบอกว่าราครานี้โอไหม) ต่ำเกินไป developer ขอเพิ่มอีกเกือบๆสามหมื่นเหรียญและถ้าเป็นราคาสุดท้ายต่อรองไม่ได้แล้ว เรากับแฟนก็ผิดหวังมากๆ เพราะตกลงมันลดราคาจาก price list แค่หมื่นกว่าๆเหรียญเอง ห่างจากราคาที่เซลล์บอกให้เราเสนอสี่หมื่นกว่าเหรียญเริ่มไม่ค่อยประทับใจเซลล์คนนี้แล้ว ซึ่งจริงๆราคาที่บอกว่าสุดท้ายมันค่อนข้างจะเกินจากงบประมาณที่เรากับแฟนต้องการจะซื้ออยู่พอสมควรแต่ก็ยังอยู่ในช่วงราคาที่จ่ายได้ แต่เมื่อลองเทียบกับคอนโดอื่นแล้วที่นี่ก็ยังถือว่าราคาดีอยู่เมื่อเทียบกับขนาดและทำเล รวมทั้ง finishing ต่างที่ให้ เซลล์บอกให้เข้ามาคุยกันอีกครั้ง ก่อนไปเรากับแฟนก็คุยกันว่าถ้าราคานี้โครงการน่าจะให้อะไรเราเพิ่มเติมบ้างเช่นม่านหรืออัพเกรดพื้น แต่พอไปจริงๆขออะไรไม่ให้ซักอย่าง (ทั้งๆที่ขายไม่ใช่ง่ายเพราะเศรษฐกิจแบบนี้) เดิมทีเราคิดว่าจะไม่เอาที่จอดรถเพราะเราไม่มีรถและถ้าไม่เอาที่จอดก็ลดไปอีก $60000 แต่สุดท้ายทั้งเอเจนท์และเซลล์ก็บอกว่าถ้าไม่มีที่จิดอาจทำให้มีปัญหาในการขายต่อภายหลังสรุปเราจึงตกลงที่ราคาที่ว่า เราสองคนถามเซลล์ว่าหลังจากนี้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงวจะเข้าอยู่ได้ เซลล์บอกเดือนเดียวเท่านั้นแหละ เราบอกดีเพราะเรารีบอยากเข้าอยู่ต้นเดือนกรกฎา ตอนนั้นที่ตกลงกันเป็นต้นเดือนเมษา ก็โอเคปรับราคา แล้วก็ต้องมาเรื่องกู้ ซึ่งช่วงนั้นก็คือช่วงนี้แหละ 2009 แบงค์ที่นี่ปล่อยกู้ยากมากขึ้นมากมาย เพราะปัญหาหนี้เสียบ้านที่รู้ๆกันอยู่ว่าเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เศรษฐกิจอเมริกาพังนั่นแหละ โดยเฉพาะคอนโดด้วยแล้วแบงค์ใหญ่ไม่อยากปล่อยพวก Wells Fargo หรือ Bank of America จะปล่อยกู้ให้คอนโดเฉพาะคอนโดที่มียอดขายเกินกว่า 50% เท่านั้น ซึ่งเงื่อนไขใหม่นี้ก่อปัญหาใหญ่ให้กับคอนโดที่เพิ่งสร้างเสร็จในซานฟรานซิสโกเกือบทุกแห่งเพราะคอนโดใหม่ที่เพิ่งเสร็จในปี 2009 ล้วนมียอดขายกันไม่ถึงสี่สิบด้วยซ้ำ โครงการที่เราจะซื้อตอนนั้นมียอดขายแค่ยี่สิบกว่าเปอร์เซ็น มันเหมือนซ้ำเติมตลาดยังไงก้ไม่รู้ นี่เองเป็นผลทำให้หลายๆคอนโดที่เพิ่งสร้างเสร็จต้อวเปลี่ยนแผนจากขายมาเป็นให้เช่า เพราะถึงขายได้แต่ยังๆไม่ถึงห้าสิบก็ไม่มีแบงค์ไหนจะให้ลูกค้ากู้อยู่ดี หลายๆที่เลยมีโครงการ lease to own คือเช่าอยู่ไปแต่ถ้าอยากซื้อที่หลังเงิน 50% ของค่าเช่าที่จ่ายไปแล้วก็มาลงเป็นค้าห้องได้เลย ดังนั้นหลายๆโครงการจึงต้องกู้กับเฉพาะแบงค์ที่เป็น prefer lender ที่ยอมร่วมกับโครงการเท่านั้น ซึ่งก็เป็นสถาบันการเงินเล็กๆ ซึ่งแบบเราสองคนก็ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

เซลล์บอกว่าแบงค์หรือสถาบันปล่อยกู้รายนี้ทำงานเร็วสองสามอาทิตย์ก็รู้ผลแล้ว เราก็โอเค อีกปัญหาหนึ่งคือถ้าเงินดาวน์ไม่ถึงคือต่ำกว่า 20% ของราคาซื้อขายจะต้องจ่าย insurance เพิ่มอีกเดือนละประมาณ $300 ซึ่งเราก็ไม่อยากจ่าย คือประเด็นนี้ตอนตกลงราคาเราก็บอกกับเซลล์ว่าถ้าไอ้ราคาสุดท้ายที่เขาบอกนะ เราสองคนไม่มีเงินสดดาวน์พอ 20% และเราก็ไม่อยากจ่าย insurance เพิ่มอีกสองสามร้อยเหรียญต่อเดือน เซลล์บอกไม่มีปัญหาเขาสามารถทำเรื่องกู้เป็นสองก้อนเพื่อให้เรามีเงินดาวน์ถึงยี่สิบเปอร์เซ็น คือก้อนหนึ่ง 417,000 ซึ่งปกติถ้ากู้ไม่เกินนี้จะได้ดอกเบี้ยต่ำด้วย ส่วนที่เหลือก็ทำอีกส่วน เราสองคนก็งงว่าทำได้ด้วยเหรอแบบนี้นะ เธอบอกได้ทำให้ลูกค้ารายอื่นๆก่อนหน้ามาแล้ว เอเจนท์อขงเราก็บอกทำได้ เราก็เลยโอเคที่ราคานั้นไป จ่ายเงินทำสัญญา 2% ของราคาขาย แล้วก็คุยกับแบงค์ที่ร่วมกับโครงการซึ่งจะมานั่งที่สำนักงานขายอย่างกับทำงานที่นี่จนเรากับแฟนก็งงว่ามันทำกับแบงค์หรือทำกับเซลล์กันแน่

เสร็จเรื่องสัญญาก็คุยกับเจ้าหน้าที่แบงค์เลยเพราะเขาก็อยู่ตรงนั้น ว่าต้องใช้เอกสารอะไรบ้างเขาก็บอกมาก็ขอพวก taxes return เอกสารการเดินบัญชี สมุดบัญชีอะไรพวกนั้น แฟนบอกเออดีดูไม่ยุ่งยากอย่างที่คิดเพราะเขาก็ไม่เคยขอกู้มาก่อนเลยเหมือนกัน เซลล์ก็นัดลงเวลาในสัญญาเสร็จสรรพว่าจะเข้าอยู่จะปิดบัญชีโฉนดเมื่อไรก็คือ 45 วันหลังจากวันทำสัญญา ซึ่งเราสองคนก็ดีใจเพราะจะเรียบร้อยประมาณเกือบปลายๆเดือนมิถุนาก็แปลว่าเราสามารถเข้าอยู่ต้นเดือนกรกฎาอย่างที่เราต้องการ วันถัดมาแฟนก็รีบส่งเอกสารตามที่แบงค์ขออย่างรวดเร็ว ก็กะว่าจะได้จบเรื่องเร็วๆ แต่ผลจะเป็นอย่างไรติดตามตอนที่สาม

ซื้อบ้านในอเมริกาตอน 1

• ซานฟรานซิสโก
###