My Experiences in America

ถึงแม้ภาพรวมเราคุ้นเคยพอสมควรแต่การมาอยู่จริงๆมาอยู่นานๆมันก็มีบางอย่างที่เรารู้สึกขัดๆ ไม่ชิน ไม่อยากทำ ยกตัวอย่างให้ฟังบางเรื่องแล้วกัน เช่น คนที่นี่จะให้ความสำคัญกับการทักทาย การบอกลา เป็นคำพูดมาก รวมทั้งกริยาท่าทางเวลาทักทายกันดูมันช่างตื่นเต้นซะเหลือเกิน คนไทยเราบางทีเจอกันพยักหน้า ยิ้มก็พอ แต่ฝรั่งส่วนใหญ่เขาจะแสดงออกทั้งทางภาษาพูดและภาษากายมากกว่าเรา พูดออกมาเป็นคำ Hi, Hello, How are you อื่นๆอีกมากมาย คนไทยอย่างเราอาจรู้สึกว่ามันเวอร์ๆยังไงไม่รู้ ดีใจอะไรนักหนา เพราะคนที่นี่หน้าตา เวลาเขาพูดเขาจะดูอินมากๆ คือบางครั้งเราชินกับการแค่พยักหน้า เออฉันเห็นแกแล้วทักแกแล้ว พอจบ แต่ถ้ามาทำที่นี่บางทีอาจกลายเป็นเราไม่สนใจ เราไม่ชอบเขาหรือเราไม่สุภาพเอาได้ง่ายๆ บางครั้งเราโดนถามคำถามประเภท ใช่หรือไม่ใช่ บางทีเคยชินกับการแค่พยักหน้าหรือส่ายหน้า ก็เข้าใจแล้วแต่กับคนที่นี่เหมือนมันไม่พอเขาต้องการให้เราพูดชัดๆว่าใช่หรือไม่ใช่ อันนี้โดนมากับตัวเองเราก็พยักหน้ารับว่าใช่ เขาก็ถามคำถามเดิมอีก เราเลยงงก็พยักหน้าแล้วไง เขาถามย้ำอีกเราเลยอ๋อ Yes Yes Yes จ้า

เหตุการณ์แปลกๆอีกเหตุการณ์ ถ้าเป็นบ้านเราเจอคนแปลกหน้าประเภทมาแซว มาทักเราไม่พูดกลับทำเฉยๆมันก็โอเคเดินผ่านกันไป แต่ที่นี่มีหลายครั้งมีผู้ชายแปลกหน้าคือประมาณแซวๆแหละ ก็พูดทักประมาณสวัสดี น่ารักจังเลยประมาณนั้น เราก็ไม่พูดตอบก็เดินเฉยแบบไม่ได้ยินอะไร ปรากฏว่ามันโกรธเราใหญ่ กระโกนด่าประมาณว่าพูดด้วยทำไมไม่พูดประมาณนั้น เจอเหตุการณ์แบบนี้หลายครั้ง บอกตรงๆทำตัวไม่ถูก เฮ้ยก็ไม่รู้จักนี่หว่า หน้าตาก็น่ากลัว จะพูดตอบก็กลัวเดี๋ยวคิดว่าสนใจมันอีก ไม่พูดตอบมันก็โกรธเราอีก หลังๆถ้ามีคนประเภทนี้คือไม่รู้จักเดินผ่านแล้วมาทักเราก็แค่ตอบมันเร็วๆว่า Hello แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับไปมองมันอีก ที่นี่บอกตรงๆว่าคนดูน่ากลัวกว่าคนไทยเยอะ มีคนประเภทแปลกๆ ไม่เต็มเยอะมาก เดินอยู่ก็กระโกนด่าคนโน้นคนนี้ หรืออยู่ดีๆก็โวยวายขึ้นมาซะดื้อๆ หาเจอได้บ่อยๆตามท้องถนน มาใหม่ก็ตกใจ มันบ้ารึป่าวเนี่ย แต่ตอนนี้ชินซะแล้ว ประเภทไม่รู้จักกันมาก่อนแล้วมาทักมาคุยด้วยนี่ธรรมดามาก เจอทุกวัน บางทีไม่ได้พูดแต่ยิ้มให้ก็เยอะ ถ้าเป็นบ้านเราไม่ค่อยมีหรอกไม่รู้จักกันจะมายิ้มมาทักทาย หรืออาจเพราะเราสวยบาดตาเกินไปก็ไม่รู้ ฮ่าๆๆ